Tom Lowe

Tom Lowe is al meer dan twee decennia een vaste waarde binnen de internationale big-wave-scene. Zijn verhaal heeft nooit een rechtlijnig verloop gekend. Het is eerder een verzameling van plekken, mensen en keuzes die Tom hebben gevormd tot wie hij vandaag is. Hij komt oorspronkelijk uit St Ives in Cornwall, een plek die niet bepaald bekendstaat om zijn big-wave-cultuur. Maar voor Tom was het gebrek aan voor de hand liggende mogelijkheden nooit echt een probleem. Het betekende simpelweg dat hij de dingen anders moest aanpakken. Lowe begon relatief laat met surfen en reisde in eerste instantie om de Cornish winters te ontvluchten, waarna hij zich geleidelijk aan steeds grotere golven waagde. Ierland werd een tweede thuis, waar hij de winters doorbracht met het surfen van de slabs van Mullaghmore, Aileens en Riley’s, samen met de hechte crew die zich rond deze golven had gevormd. Later zou Tahiti een bepalende rol in Toms carrière gaan spelen: twee ongelukken waarbij hij ternauwernood aan de dood ontsnapte, veranderden zijn kijk op het leven.

Vandaag woont Lowe met zijn vrouw en hun twee dochters in Raglan, Nieuw-Zeeland. Zijn leven ziet er inmiddels heel anders uit dan het nomadische bestaan dat zijn twintiger jaren bepaalde. Er is meer stabiliteit en een veel duidelijker besef van wat er echt toe doet. Nadat hij onlangs de titel Big Wave Surfer of the Year heeft gewonnen, spraken we met Tom over Cornwall, Ierland, Tahiti, het vaderschap, boards en wat het betekent om swells te blijven najagen nadat je al eens op het randje van de dood hebt gestaan.

Voor iedereen die je nog niet kent: stel jezelf kort voor!

Ik ben Tom Lowe, geboren in Penzance in Cornwall, Groot-Brittannië, en opgegroeid in de omgeving van St Ives. Mijn familie en community zijn daar nog steeds, dus Cornwall zal altijd als thuis voelen. Hier in Nieuw-Zeeland heb ik inmiddels een nieuw gezin. Mijn vrouw is Māori, we hebben twee dochters en inmiddels hebben we hier eindelijk ons eigen kleine plekje – ons eerste echte thuis.

Ik heb een behoorlijk nomadisch leven geleid. Vanaf mijn zestiende draaide eigenlijk alles om reizen, skaten, surfen en ontsnappen aan de donkere Britse winter – die winter van Mordor. Mijn vrienden en ik trokken naar Indo, Australië, Mexico, Hawaii – eigenlijk overal naartoe. Het ging niet om het najagen van swells of het checken van weerkaarten. We hadden met z’n allen een paar gebruikte boards en gingen gewoon.

Ik stond trouwens pas rond mijn vijftiende echt op een surfboard. Daarvoor was ik vooral bodyboarder, keek ik alle films en keek ik op naar de jongens uit Cornwall. Eigenlijk was ik in de eerste plaats skater. Ik was niet bijzonder goed, maar ik vond het geweldig. Toen ging ik voor het eerst naar Lakey Peak in Indonesië en ineens dacht ik: ik ben een surfer. Ik ben jarenlang steeds teruggegaan en eigenlijk begon daar alles.was like, I’m surfing. I kept going back for years and that really became the beginning of everything.

Hoe belandt een jongen uit St Ives dan in Nieuw-Zeeland, letterlijk aan de andere kant van de wereld… vertel ons hoe je daar bent gekomen.

Ik heb eigenlijk nooit echt iets gepland. Ik stuur dingen het universum in en sta vervolgens open voor wat er terugkomt. Als iets goed voelt, als mijn instinct en mijn hart ermee in lijn zijn, ga ik er vol voor.

Ik ontmoette mijn vrouw ongeveer elf jaar geleden in Puerto Escondido. We raakten tijdens het ontbijt aan de praat en ineens waren we samen, reisden we door Mexico, probeerden we verschillende gerechten, gingen we de bergen in – we genoten gewoon van het leven. Ik was compleet verliefd. Ik had een wedstrijd voor de boeg en kon nauwelijks lopen, maar dat maakte me niets uit. In mijn hoofd had ik de wedstrijd al gewonnen, omdat ik dit meisje had ontmoet.

Jarenlang woonden we tussen Portugal en Cornwall, en toen diende Nieuw-Zeeland zich heel natuurlijk aan. Ik had altijd het gevoel dat ik waarschijnlijk niet voor altijd in Cornwall zou wonen. Zodra je kinderen krijgt, veranderen je prioriteiten volledig. Het gaat erom wat het beste voor hen is. Nieuw-Zeeland biedt veel ruimte, de mensen zijn geweldig, de surfcondities zijn constant en het voelde gewoon als een goede plek om op te groeien. Dus hier zijn we.

Van het verleden terug naar het heden: je hebt net de titel Big Wave Surfer of the Year gewonnen. Wat betekent dat voor je?

Het was een compleet waanzinnige reis en ik ben gewoon ongelooflijk dankbaar. Ik denk dat ik het allemaal nog moet beseffen, ik ben het nog steeds aan het verwerken. Ik bedoel, wat moet ik zeggen? Het is een enorme eer. Echt een surrealistisch moment. Alle liefde en steun die ik nu krijg, overweldigt me en ik ben gewoon ontzettend dankbaar. Ik ben er echt helemaal beduusd van!

Engelse big-wave-surfer zijn is niet altijd een eenvoudige combinatie. Neem ons mee in die ontwikkeling.

Voor mij was het een heel lang en geleidelijk proces. Er was nooit echt één moment waarop alles veranderde. Het waren gewoon jaren van ups en downs. Ik heb me altijd een outsider gevoeld. Ik ben opgegroeid in Cornwall, waar je jezelf niet echt op de voorgrond plaatst. Als je dat wel deed, zouden je vrienden je genadeloos voor de gek houden. Je kon op de cover van een tijdschrift staan of iets winnen en het niet eens aan iemand vertellen. Je gaat gewoon verder.

Ik heb nooit bijzonder veel zelfvertrouwen gehad, vooral niet als het om grote golven ging. Maar ik was altijd bereid het te proberen. Toch voelde het op veel vlakken als een verre droom om met sommige van die jongens mee te kunnen komen. Ik zat buiten op het water naast Kai Lenny of Billy Kemper en dacht: die golf laat ik aan hen. Ik haat het om om een golf te moeten vechten, ik sta altijd helemaal achteraan in de rij – zo ben ik gewoon.

Het probleem als je uit Engeland komt, is dat we geen big-wave-spot hebben. Je komt ergens als Mavericks aan en niemand weet wie je bent. Je bent gewoon die Engelsman die ineens is opgedoken. Dus had ik het gevoel dat ik twee keer zo hard moest werken. Ik maakte ontzettend lange sessies. Zes weken in Mavericks, terwijl ik in een caravan woonde. Drie maanden op Hawaii. Ik ging het water op met de OG’s, leende boards van hen, keek naar ze en leerde van ze. Ik hield mijn hoofd omlaag en probeerde gewoon de heftigste golf te pakken die ik kon vinden.

Het ging niet echt om iets aan iemand anders te bewijzen. Het ging erom mezelf iets te bewijzen. En zelfs vandaag verdien ik mijn brood nog niet met surfen op de manier waarop je dat misschien zou verwachten. Ik doe van alles, pak klusjes aan en probeer het allemaal op de een of andere manier te laten werken. Je doet het omdat je ervan houdt. En als je een paar goede swells krijgt, moet je ze benutten.

Mullaghmore, Aileens, Riley’s en Ierland in het algemeen hebben altijd een bijzondere plek in je carrière gehad. Vertel ons over je band met deze golven en deze community.

Ierland voelt voor mij heel vergelijkbaar met Cornwall: ruige natuur, ruige stormen, pure kracht – en tegelijkertijd ongelooflijk vriendelijke, sterke mensen. Ik kom er al meer dan 20 jaar en kijk er ieder jaar weer naar uit om terug te gaan. Veel van onze vrienden uit Cornwall wonen inmiddels daar, dus het voelt als een tweede kleine familie.

Veel daarvan begon met Mickey Smith. Ik leerde hem kennen toen ik als lifeguard werkte en ik had de beelden gezien die hij maakte van de jongens die op deze slabs surften, met die enorme kliffen op de achtergrond. Ik dacht: daar wil ik naartoe, dat wil ik zien. We gingen met een paar vrienden die kant op en het was gewoon een normale surftrip – gecombineerd met de heftigste golven die ik ooit had gezien. Ik was compleet overdonderd. Toen ontdekte Mickey Riley’s, die prachtige, waanzinnige left slab. Ik was nog nooit eerder getowd, maar dankzij mijn tijd als lifeguard wist ik hoe ik een jetski moest besturen, dus leerden we het gaandeweg gewoon zelf. Tijdens die eerste reis leerde ik Fergal kennen. Uiteindelijk woonde ik ongeveer vijf winters bij Ferg en bracht ik zo’n tien winters daar door, met af en toe een uitstapje, maar voornamelijk in County Clare. We regelden jetski’s, verkenden de omgeving en ontdekten beetje bij beetje deze plekken.

De foto’s van Mickey hielpen echt om alles verder te ontwikkelen. Hij fotografeerde gewoon omdat hij het geweldig vond en stuurde de beelden vervolgens naar sponsors omdat hij wilde dat we ervoor betaald kregen en niet terug hoefden naar Cornwall om in een rubberfabriek te werken of gaten te graven. Er waren echt verschrikkelijke dagen. Het was ijskoud, intens en bruut. Maar dan ging je het water in en stonden de omstandigheden volledig on fire – en was je dat allemaal ineens vergeten.

Ierland heeft me ontzettend veel gegeven. Ik zal altijd terug blijven gaan, zolang mijn lichaam het toelaat.

Afgezien van Ierland – welke andere golven betekenen veel voor je?

De Canarische Eilanden waren iets heel bijzonders. Ik heb er ongeveer vijf jaar gewoond en had een geweldige community om me heen. Ik had me er goed kunnen voorstellen om te blijven.

Portugal was ook een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ik heb bijna tien jaar in de omgeving van Ericeira doorgebracht, voor en nadat ik mijn vrouw ontmoette.

Puerto Escondido zal altijd bijzonder voor me blijven, omdat ik haar daar heb ontmoet. Maar het is ook gewoon een plek met een ongelooflijke energie. Op de een of andere manier is het leven daar altijd goed voor me geweest. Hawaii natuurlijk ook – als gezin hebben we daar een aantal langere periodes doorgebracht en het is een ongelooflijk bijzondere plek die me een aantal van mijn beste rides heeft gegeven.

En dan natuurlijk Tahiti. Die plek heeft me enorm gevormd. Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet denk aan wat daar is gebeurd. Het is nu gewoon een deel van mij. Ik heb geprobeerd het los te laten, maar daarvoor is het te intens. Tegelijkertijd zie ik het als een geschenk. Je groeit het meest wanneer je door tragische periodes heen gaat. Dat zit gewoon in de menselijke natuur. Daarom moet ik ruimte geven aan wat er is gebeurd.

Nu we het toch over Tahiti hebben: je hebt daar tijdens het surfen twee zware ongelukken gehad. Kun je vertellen wat er de eerste keer gebeurde?

De eerste keer was echt traumatisch. Ik werd over de lip van de golf getrokken, sloeg tegen het rif, brak vijf ribben, liep een longblessure op en brak mijn schouder. Daarna moest ik zelf van het rif naar de lagune en vervolgens naar het strand zien te komen. Ik was alleen en wist: als ik stop met bewegen, ga ik dood.

Ik stond volledig in de overlevingsmodus. Ik moet dan denken aan die films over bergbeklimmers waarin iemand zich door de sneeuw sleept omdat hij weet dat hij door moet gaan. In de overlevingsmodus kun je ongelooflijke dingen. Ik was steeds even bij bewustzijn en verloor het daarna weer. Toen ik aan land kwam, raakte ik in shock en daarna kwam ik in allerlei compleet andere bewustzijnstoestanden terecht. De helikopter, het ziekenhuis, de operatie, de medicijnen – het was gewoon een compleet waanzinnige reis van 24 uur.

Ik kan eigenlijk niet onder woorden brengen wat er in die periode gebeurde. Het is alsof je iets psychedelisch probeert uit te leggen waarvoor geen woorden bestaan. Toen ik weer volledig bij bewustzijn was, voelde ik alleen maar een enorme dankbaarheid. Ik dacht: shit, ik heb geluk gehad. Dank je dat ik er nog ben. Mijn vrouw was zwanger van onze jongste dochter en daarna kwam iedereen naar me toe. Mijn reisverzekering dekte de kosten niet en ik bleef achter met een enorme ziekenhuisrekening, maar Greg Long stuurde me een bericht: “Maak je geen zorgen. Wij zorgen voor je.”

Hij zette een GoFundMe-campagne op en de reacties overweldigden me. Mensen die ik van thuis kende en die zelf nauwelijks geld hadden, doneerden 20 of 100 pond. Ik heb iedereen persoonlijk geschreven om hen te bedanken. Daardoor werd dat gevoel van dankbaarheid alleen maar sterker.

En daarna ben je teruggegaan naar Tahiti en kreeg je het tweede ongeluk?

Twee jaar later ging ik terug. Ik had al een paar goede sessies gehad en begon het gevoel te krijgen dat ik langzaam weer wat meer vertrouwen kreeg. Ik pakte die golf, een golf uit het westen waar niemand echt aandacht aan besteedde omdat erachter een grotere set aankwam.

Ik herinner me bijna niets van die ride. Ik moet het rif behoorlijk hard hebben geraakt, want ik had hechtingen onder mijn kin, over mijn wang en over mijn hele hoofd. Ik raakte bewusteloos en was in feite alleen nog maar een levenloos lichaam dat over het rif werd geslingerd. De jongens op de boten en jetski’s kregen uiteindelijk door dat er iets niet klopte. Vatea kwam met de jetski en vond me bewusteloos en met mijn gezicht naar beneden in de lagune. Sage Burke was er ook en samen trokken ze me op de reddingsbrancard en begonnen ze met reanimeren. Vijf minuten eerder hadden ze me nog omhelsd en gezegd hoe blij ze waren me weer te zien.

En ineens waren ze mijn leven aan het redden.

Ik heb maar een paar fragmentarische herinneringen – Vatea die me vasthoudt en zegt: “Je kunt dit, broer.” Daarna herinner ik me de ambulance en dacht ik: ik ben weer die gast. Het was een verschrikkelijk gevoel. Boven alles was ik teleurgesteld. Ik had op de meest heftige manier verloren. Ik belandde weer in hetzelfde ziekenhuis, praktisch in hetzelfde bed. Dezelfde verzekeringsmedewerker kwam binnen en zei: “U alweer?”

Ik lag daar zes weken. Hoewel ik in Tahiti was, met mijn familie, op een prachtige plek, kon ik er niets van voelen. Ik was gewoon volledig afwezig.

Hoe herstel je mentaal van zoiets?

Langzaam.

De eerste drie maanden probeerde ik gewoon gezond te leven. Goed eten, slapen wanneer het kon, ademhalingsoefeningen doen, wandelen, naar de sauna gaan, ijsbaden nemen. Ik heb de medicijnen die ik had gekregen niet genomen. Dat was mijn keuze – ik zeg niet dat dat voor iedereen het juiste is.

Ik kwam steeds weer op momenten waarop ik me volledig kapot voelde en ik stond mezelf gewoon toe dat te voelen. Je moet erdoorheen, in plaats van ervoor weg te lopen. Ik had slaapproblemen, dus ik begon heel rustig te hardlopen en ademde daarbij alleen door mijn neus – eigenlijk was dat gewoon meditatie. Ik ging in Raglan surfen op eenvoudige golven, waar ik gewoon kon genieten van het gevoel in het water te zijn zonder dat iemand boven op mijn hoofd viel.

Toen kwam de winter en begon ik me zorgen te maken dat ik swells zou missen. Ik dacht: ik zou moeten gaan, ik moet presteren, ik moet iets voor de sponsors doen. Maar de meeste druk kwam van mezelf. Iedereen om me heen zei dat ik het rustig aan moest doen. Op een gegeven moment ging ik terug naar Ierland.

Ik was ontzettend gespannen. Een paar keer per week huilde ik onderweg naar het surfen. Ik ging erheen, ging ergens alleen zitten en liet het gewoon gebeuren. Toen begonnen de golven me deze ongelooflijke rides te geven. Elke sessie voelde alsof die me iets teruggaf. Uiteindelijk maakte ik de beste rides van mijn leven.

Ik weet niet echt hoe dat gebeurde. Ik weet alleen dat ik erdoorheen moest.

Hoe beïnvloedt het vaderschap je kijk op big waves?

Voordat mijn eerste dochter werd geboren, had ik mijn twijfels. Mijn hele leven was ik die nogal egocentrische surfgast geweest. Ik was gewend mijn eigen ritme te volgen en gewoon te doen waar ik zin in had. Toen werd zij geboren en voelde ik ineens een liefde die ik nog nooit eerder had ervaren. Dat jaar maakte ik mijn beste ride ooit in Mullaghmore – een golf waar ik al 15 jaar achteraan zat. Ik weet niet of er een verband is, maar het voelde wel behoorlijk kosmisch.

Kinderen krijgen verandert je perspectief. Zij komen op de eerste plaats en daardoor leer je automatisch wat milder voor jezelf te zijn. Je hoeft niet elke dag te surfen. Je hoeft jezelf niet tijdens elke training tot het uiterste te pushen. Soms moet je er gewoon voor hen zijn.

En dat haalt de druk eraf.

Ik blijf ambitieus met mezelf. Ik wil een betere golf pakken dan alle golven die ik daarvoor heb gesurft. Maar ik vergelijk mezelf niet echt met anderen. Na wat er in Tahiti is gebeurd, is het feit dat ik weer big waves kan surfen op zichzelf al een succes.

Hoe ziet een doodnormale dag in Nieuw-Zeeland eruit?

Meestal ben ik rond 4.30 of 5 uur wakker. Koffie, trainen of bij het eerste licht direct het water in. Ik vind het fijn om vroeg in de ochtend mijn uurtje voor mezelf te hebben. Het is alsof ik dan dat ene speciale uur heb dat alleen van mij is. Daarna worden de meiden wakker en begint de dag met ontbijt, school en alles wat er verder op het programma staat. Ik breng mijn oudste naar school en breng tijd door met de jongste terwijl mijn vrouw werkt. We laten de dag gewoon op ons afkomen. Als het mooi weer is, gaan we naar zee. Misschien gaan we naar de bibliotheek, het trampolinepark of de hot pools, halen we warme chocolademelk en lopen we wat door de stad.

Als de omstandigheden echt goed zijn, ga ik ’s middags surfen. Zo niet, dan zet ik de sauna aan. Daarna eten we, speel ik met de meiden, gaan ze rond zeven of acht uur naar bed en meestal slaap ik om 20.30 uur.

Het is een eenvoudig leven, maar een mooi leven. Als klein gezin functioneren we echt goed.

Vertel eens over de boards waar je momenteel op surft.

Ik surf op boards van Christenson. Hij is al meer dan 20 jaar mijn shaper voor guns en wordt al tien jaar door hem gesponsord – een enorme eer. Ik heb de gebruikelijke guns en step-ups, maar de laatste tijd heb ik ook een paar kleinere boards gesurft. In Californië kocht ik een 5'6" Round Pin die me compleet omverblies. Dat board heeft ongelooflijk veel leven.

Ik ben ook dol op een Lane Splitter – een kleine 5'6" en een 5'8" Swallowtail. Ze zijn gewoon leuk. Snelheid, een beetje skaten, creatief bezig zijn. Maar mijn absolute go-to-board blijft de Long Phish. Ik heb nog nooit een slechte sessie gehad op dat board. Als ik de druk eraf wil halen en gewoon wil glijden, is dat mijn board voor kleinere golven. Als de golven goed zijn, surf ik echter in 80% van de gevallen op het OP-model.

Ik hou van grote boards. Ik hou van het gevoel van een lange rail onder me. Ik weet niet hoe het eruitziet, maar ik vind het heerlijk hoe ik me erop voel tijdens het surfen.

En je huidige film, A Thousand Lives?

Dat was Mickey. Hij heeft hem als cadeau voor me gemaakt.

We hadden beelden van beide ongelukken en ik zei gewoon tegen hem: ik wil dat je het verhaal vertelt op een manier die iets kosmisch heeft. Je moet volledig de vrije hand krijgen en ik wil dat het zo rauw mogelijk wordt. Hij vroeg me om spraakberichten te sturen over verschillende delen van het verhaal en vervolgens ging hij gewoon aan de slag en maakte de film.

Toen hij me de eerste versie stuurde, was ik alleen in Puerto, Mexico. Ik keek ernaar en huilde de hele film lang. Ik zei gewoon: dit is het. Het was zo rauw. Er was eigenlijk geen echte formule – het was gewoon een gevoel.

Dat vat Mickey voor mij behoorlijk goed samen. Hij heeft dingen altijd gedaan omdat ze belangrijk voor hem waren. Hij vraagt er niets voor terug. Hij wil gewoon het beste voor je.

Wie zijn je voorbeelden, binnen en buiten het surfen?

Mickey zal daar altijd bij horen. Hij is een van de grootste invloeden in mijn leven.

Ook kunstenaar Danny Fox. Ik herken mezelf in zijn pad. We zijn allebei soms een beetje kapot en we hebben allebei alles gegeven wat we hadden voor wat we doen. Als ik door moeilijke periodes ga, bel ik Danny omdat hij het begrijpt.

Nate Fletcher heeft ook enorm veel invloed op me gehad. Ik hou van zijn surfstijl, zijn stijl en de manier waarop hij denkt. Hij is excentriek en volledig zichzelf. Hij heeft die energie die je meteen zin geeft om jezelf uit te drukken.

Mijn vrouw natuurlijk ook. Zij is mijn rots in de branding. Ze heeft alles bij elkaar gehouden terwijl ik met mijn hersenschudding en al het andere worstelde. En mijn kinderen. Zij zijn mijn grootste inspiratiebron.

Ook mijn vader. Ik praat bijna elke dag met hem. Hij heeft nog nooit van zijn leven gesurft, maar op de een of andere manier weet hij meer van surfen dan ik. Hij is mijn grootste fan. En natuurlijk mijn moeder – zij is een heel spiritueel mens, dus we hebben vanaf de eerste dag die kosmische connectie.

Welke surfers inspireren je?

Harry Bryant. Ik vind het geweldig om Harry te zien surfen. Hij is een goede vriend en gewoon een verdomd goede surfer.

Er zijn op dit moment zoveel jonge gasten die ongelooflijke dingen doen. Het niveau is echt bizar. Maar ik voel me nog steeds aangetrokken tot de karakters en mensen die helemaal vanaf nul iets hebben opgebouwd.

Misschien ben ik inmiddels gewoon een oude man, maar ik hou ook wel van een beetje mysterie.

Toen ik opgroeide, zag je een foto of een videopart van iemand die aan het surfen was en dat was het. Je wist niet wat die persoon als ontbijt had gegeten, wat hij in de gym had gedaan of wat er elke vijf minuten door zijn hoofd ging. Ze werden bijna mythische figuren. Social media heeft dat veranderd. Tegenwoordig kun je alles over iemand weten. Ik zeg niet dat dat slecht is, maar ik vind het fijn als er een beetje mysterie overblijft.

Wat komt er nu?

Ik probeer mezelf niet te veel druk op te leggen.

Er wordt veel gesproken over een nieuwe sterke El Niño en ik denk: de vorige keer betekende dat zes weken lang 60-foot golven bij Jaws. Op dit moment wil ik niet het gevoel hebben dat ik overal moet zijn. Ik wil ergens naartoe gaan omdat ik echt een golf wil surfen – niet omdat ik bang ben iets te missen. Ik kijk er altijd naar uit om terug te gaan naar Ierland. Aileens, Mullaghmore – ik hou van die plekken. Maar ik denk dat Hawaii en Jaws me deze winter misschien wat sterker zullen aantrekken.

Het belangrijkste doel is simpelweg om gezond en heel te blijven.

Nog een laatste woord?

Ik denk dat het belangrijkste is om te beseffen dat we eigenlijk niets echt onder controle hebben. Alles kan op elk moment veranderen. Dus waardeer wat je hebt. Sta open. Wees eerlijk. Wees jezelf tegenover de mensen om je heen die echt het beste voor je willen. Zeg tegen je familie dat je van ze houdt. En als je ergens doorheen gaat, geloof me, iedereen gaat ergens doorheen. Praat erover, spreek het uit.

Die kleine apparaten die we constant bij ons dragen, kunnen ons het gevoel geven dat we verbonden zijn, terwijl ze ons in werkelijkheid nog verder isoleren. Ga naar buiten. Verbind je met de natuur. Leg je telefoon weg. Verbind je met je community, je mensen, je familie. Want dát is echt.