Lucien Gourdal

Lucien Gourdal komt uit een klein dorpje in het zuidwesten van Frankrijk, net buiten Hossegor – een gebied dat meer bekendstaat om zijn golven dan om zijn beton, maar waar een bruisende skatescene vol talent de kern vormt. Luciens pad lag al vroeg vast: hij trad in de voetsporen van zijn broer en stapte op het board. Nadat hij snel doorbrak in de Franse en vervolgens Europese wedstrijdscene, stopte hij rond zijn zestiende met wedstrijden en verlegde hij zijn focus naar de straat, waarbij hij druk inruilde voor het proces. Juist dit proces heeft Lucien gevormd tot de skater die hij vandaag de dag is. Terwijl veel van zijn leeftijdsgenoten zich richten op het maken van video's voor sociale media, steekt Lucien tijd in het filmen van complete parts, zoals Taking the Plunge. En met zijn voorliefde voor grote spots – wat hem vorig jaar de cover van Free Skate Magazine opleverde – ligt er een mooie toekomst in het verschiet voor deze onbezongen held en stille topper uit Zuidwest-Frankrijk.

Kun je ons iets over jezelf vertellen?

Wie ben ik? Dat is een goede vraag… Mijn naam is Lucien Gourdal, ik ben 19, ik kom uit een klein dorpje dat Tosse heet in het zuidwesten van Frankrijk, niet ver van Hossegor – en ik skate.

Vertel ons eens wat meer over je skatetraject.

Ik begon toen ik 6 of 7 was, omdat mijn broer skateboardde en ik alles wilde doen wat hij deed. Of het nu voetbal, tennis of wat dan ook was – ik wilde hetzelfde doen als mijn broer. Een van mijn vroegste herinneringen is dat ik aan het skateboarden was in La Barre in Anglet – of liever gezegd: probeerde te skateboarden – gewoon op een board staan met een rode helm op – daar is het allemaal begonnen. Ik bleef gewoon elke dag skateboarden, zowel voor als na school. Al mijn vrienden reden skateboard. Ik begon mee te doen aan kleine wedstrijden in Biarritz en Hossegor en het ging steeds verder – misschien wel te ver – tot aan Europese wedstrijden toe. Ik denk dat dat me heeft gebracht waar ik nu sta qua consistency en zelfvertrouwen, ook al ben ik niet echt meer zo van de wedstrijden. Het maakte me niet zo gelukkig en het was niet zo leuk, ik voelde veel druk.

Dat heb ik zo’n twee of drie jaar gedaan, tot ik ermee stopte toen ik 16 of 17 was. Ongeveer een jaar geleden kreeg ik schoenen van Sam Partaix, en nu ben ik ontzettend blij dat ik bij het Vans-team zit. Een paar weken geleden was ik op mijn eerste Vans-trip in Alicante met de grote jongens – onder andere Willow, Chris, Axel, Alexey en Notis – wat waanzinnig was – een droom die uitkwam. Straatskaten en op trips gaan heeft altijd mijn voorkeur gehad en ik ben blij dat ik nu die kant op ga.

Beschrijf je lokale scene.

Ik bedoel, de regio staat vooral bekend om het surfen en daar zijn meer mensen mee bezig, maar ik heb een paar vrienden die echt gek zijn op skaten. Een paar jaar geleden kochten we een camera en begonnen we zomaar wat te filmen met onze crew, en de montages kwamen uiteindelijk terecht in Bubble Skate Mag. Er wonen hier veel hele goede skaters en ik denk dat dat zeker een goede invloed is, maar het is lastig om onze kleine crew van Aaron Penna, Lukas Larrue en Noé Balsamo bij elkaar te krijgen, omdat sommigen naar Parijs zijn verhuisd of altijd op reis zijn. Ik ging vroeger vaak naar Bordeaux – er zijn hier veel goede steden om te skaten.

Vertel ons eens wat meer over je Free Skate Mag cover in Bordeaux?

Ja, met Clement Le Gall. Ik vertelde hem dat ik een back nose blunt wilde doen op die gigantische hubba, die best bekend is bij het Meriadeck in Bordeaux. Hij vroeg me of ik hem al eens had gezien, want hij ziet er behoorlijk intimiderend uit. Ik zei: „Ja hoor, ik heb hem gezien, ik denk dat ik het wel kan“, maar ik had hem helemaal nog nooit gezien. Ik was zo bang toen we daar aankwamen. Het was ook de eerste keer dat ik met Clement werkte, dus ik moest mezelf er gewoon vanaf gooien en ervoor zorgen dat het lukte. Ik voelde zoveel druk, ik ben blij dat het gelukt is en dat ik nog leef… Het was mijn eerste foto met Clement, mijn eerste foto voor Free Skate Mag en hij kwam op de cover terecht – ik ben superblij.

Hoe heeft dat je benadering van spots veranderd?

Ja zeker, ik was zo bang dat ik dood zou gaan – maar op de een of andere manier vond ik dat gevoel wel lekker. Het was de eerste keer dat ik op zo’n grote spot skateboardde en ik dacht: “Ik moet dit vaker doen”. Dat is wat ik nu wil: voor altijd op grote spots skaten – daar voel ik me pas echt tot leven komen.

Vertel ons eens over je meest recente part: „Taking the Plunge“

Ik ben samen met Thomas Courteille uit Parijs begonnen met filmen , en in het begin wilde ik eigenlijk geen part opnemen; we verzamelden gewoon wat beelden voor de lol. Op een gegeven moment zei Thomas: „Laten we gewoon een part doen”, en ik vond het wel wat, dus ging ik vaker naar Parijs om te filmen – en ook een paar keer naar de VS, onder andere naar Sacramento met Pizza, die me hier enorm bij heeft geholpen. We hebben daar, in Parijs en rond Les Landes, ongeveer anderhalf jaar lang gefilmd. We hebben er echt hard voor gewerkt.

Hoewel je leeftijdsgenoten hun materiaal meteen op sociale media zetten, neem jij liever de tijd voor het filmen. Hoe komt dat?

Ik wil mijn uiterste best doen en ik wil mezelf van mijn beste kant laten zien. Ik wil geen dingen van de hand doen waar ik niet tevreden over ben – dat voelt voor mij zinloos. Ik neem liever de tijd. Ik denk dat ik best streng voor mezelf kan zijn; ik probeer daar een balans in te vinden en tegelijkertijd tevreden te zijn met wat ik heb bereikt.

Waar werk je momenteel aan?

Ik wil proberen om aan het eind van het jaar een nieuwe video uit te brengen – dat is het doel. Ik wil naar Parijs en Nantes, want daar zijn veel spots. Ik heb veel reizen gemaakt voor sponsors, zoals naar Australië met Volcom, wat geweldig was, maar ik heb het gevoel dat ik niet zoveel tijd heb gehad om zelf te filmen, dus ik heb zin om ermee te beginnen. Dat is waar ik van houd. Ik wil voor altijd op trips blijven gaan.

Zie je jezelf ergens anders wonen dan in het zuidwesten van Frankrijk?

Ik heb er wel eens over nagedacht om een tijdje in Parijs te gaan wonen, aangezien ik daar vaak kom, maar het is echt een dure stad en ik weet niet zeker of ik het daar wel naar mijn zin zou hebben. Er zijn er veel te veel mensen. Ik vind het fijn dat het in het zuidwesten zo relaxed is – met de fiets naar het strand en lekker chillen met mijn vrienden. Het is een heerlijke plek om tot rust te komen – ik heb het gevoel dat dat in Parijs moeilijk is.

Je was al een tijdje in de VS, wat is volgens jou het verschil tussen daar skaten en in Europa?

Het is echt zo anders. In de VS moet je vaak met de auto, er is eigenlijk nergens een plek om op te warmen en de spots zijn niet zo gezellig. Het is wel goed om daar te skaten voor de scene en de bekendheid, en het is een vette ervaring – maar ik skate toch liever in Europa. Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om in Parijs te skaten, het is zo ongedwongen – je pakt gewoon de fiets of de metro en je kunt zoveel verschillende spots doen.

Wat en wie inspireert jou bij het skateboarden?

Het probleem is dat iedereen me inspireert. Ik ben het meest onder de indruk van mensen die grote uitdagingen aangaan – zo waanzinnig. Ik denk dan: „Wat ben jij aan het doen?“ en ik wil hetzelfde doen. Willow is daar een goed voorbeeld van, net als Doobie. Soms denk ik: „Wow, je moet wel een doodswens hebben – waarom zou je dat überhaupt proberen?“

En waar loop je warm voor buiten het skateboarden?

Alles wat met de kunstwereld te maken heeft, of het nu gaat om schilderen, filmen, fotografie of zeefdrukken – ik vind het leuk om al mijn creatieve vrienden in die wereld te zien. Ik wou dat ik dat ook kon. Ik kan ook niet zonder muziek – muziek helpt me elke dag.

Aangezien je uit Zuidwest-Frankrijk komt, moeten we je toch vragen: surf je?

Grappig dat je dat vraagt, ik heb vroeger wel eens gesurft toen ik nog veel jonger was, maar ik ben er onlangs weer mee begonnen, gisteren eigenlijk. Ik ben flink onderuit gegaan, want de golven waren best hoog, maar ik vond het geweldig. Ik ben met een vriend gegaan en ik denk dat het tijd is om er weer serieus mee aan de slag te gaan. Als je in het water bent, denk je echt nergens anders aan – het is een fantastische manier om je hoofd leeg te maken.

Hoe is de vibe binnen het Vans-team?

De sfeer is echt super. Ik krijg er de hele tijd positieve vibes van. Het draait allemaal om skaten en plezier maken. De recente trip die ik met de jongens naar Alicante heb gemaakt, was echt een van de beste trips ooit. Iedereen was zo tof, zo relaxed en zo grappig – maar tegelijkertijd ook serieus als het op skaten aankwam. Ik wil voor altijd met die jongens blijven skaten.

Favoriete Vans-schoen om in te skaten?

Ik denk dat de Authentic mijn schoen is.

Wat is de volgende stap voor jou?

Doorgaan met skaten, video’s blijven maken. Ik wil een eigen plekje vinden en zoveel mogelijk blijven reizen. Dus eigenlijk gewoon doorgaan met wat ik nu doe.

Heb je nog iets toe te voegen, als laatste woorden voor het internet, of voor je jongere zelf?

Leg jezelf niet te veel druk op. Zeg tegen je vrienden dat je van ze houdt. En blijf lachen!