George Ntavoutian

Als je bekend bent met BMX zal de naam George Ntavoutian je zeker bekend in de oren klinken. Zo niet, dan stellen we voor dat je kennis gaat maken. Te beginnen met zijn wereldrecord full loop, die moet je gezien hebben. Oké. Dus. George komt uit Kalamata in Griekenland en woont nu in Athene. Hij loopt voorop in een nieuwe golf die BMX over de grenzen heen naar ongekende hoogten tilt. Al vanaf zijn eerste fietsavonturen met zijn vader, toen hij op een geleende fiets kennismaakte met BMX en zijn eerste bunny hop maakte, werd George al op jonge leeftijd besmet met het tweewielervirus. En de rest is letterlijk geschiedenis. Tegenwoordig is George actief in vrijwel alle tweewielersporten, maar BMX blijft zijn grote passie. Hij verheft het tot kunst: steden zijn voor hem een podium met eindeloze mogelijkheden – architectuur biedt kansen. Zonder een plan B achter de hand, belden we George om te zien wat deze man drijft.
 

Voor wie je nog niet kent, kun je je even voorstellen?

Mijn naam is George Ntavoutian, ik ben 27 jaar oud en kom uit Griekenland. Ik rijd al BMX sinds 2011. Eigenlijk ben ik bezeten van alle sporten op twee of vier wielen: motorcross, karten, skaten en allerlei soorten fietsen. Ik kom uit Kalamata, recentelijk verhuisde ik naar Athene om meer te rijden met de community hier, de crew leren kennen en nieuwe plekken en kansen verkennen. Kalamata is een kleine stad en Athene heeft wat meer te bieden. Als ik niet in Athene of Kalamata ben, reis ik de wereld over met mijn fiets, daar hou ik van.

Vertel ons wat meer over je BMX-traject tot nu toe.

Ik fiets dus al mijn hele leven, want mijn vader deed vroeger aan wielrennen en ook aan downhill mountainbiken. Hij heeft me op al op 2-jarige leeftijd aan het mountainbiken en wielrennen gekregen, en toen ik 9 of 10 was, raakte ik helemaal verslingerd aan skaten. Ik weet nog dat ik toen een jongen op een BMX zag op het plein waar ik had leren skaten, en dat ik dacht: „Wat is dit vet“. Ik vroeg hem of ik zijn fiets even mocht lenen en het eerste wat ik deed was een bunnyhop over het skateboard maken, en toen had het BMX-virus me te pakken…

En hoe is het vanaf dat moment verder gegaan tot waar je nu bent?

Ik ben gewoon nooit meer gestopt. Ik heb nooit meer ergens anders aangedacht. Ik wilde gewoon fietsen. Ik wilde nooit gaan werken, alleen maar de hele dag en elke dag fietsen. Ik heb nooit echt een plan B gehad, ik wilde alleen maar fietsen. Alleen maar lol hebben en mijn droom waarmaken.

Kan je de scene in Athene beschrijven?

Een paar jaar geleden was er een enorme scene, in 2015/2016. BMX was toen gigantisch, we hadden meerdere shops en je kon overal rijders bezig zien. Helaas zijn we met corona een heleboel bikeshops kwijtgeraakt en het leek erop dat mensen minder belangstelling kregen in BMX. De mensen met wie ik begon te rijden toen ik net in Athene kwam, rijden tegenwoordig veel minder en de scene lijkt aan het verdwijnen, maar tegelijkertijd zie ik een jongere generatie met nieuw bloed en energie opkomen en merk ik dat de scene weer tot leven komt…

Hoe ziet een gemiddelde dag in Athene eruit voor jou?

Ik word wakker, ik probeer wel consequent te zijn en op een goede tijd op te staan. Ik laat de hond snel uit, ga ontbijten – ik kook graag thuis, ik kook dan ook altijd voor mezelf. Ik geniet dan van een stevig ontbijt voordat ik ga trainen en stretchen. Daarna pak ik mijn motor en ga in de stad ergens koffiedrinken. Daarna ga ik naar huis om te lunchen, pak ik mijn BMX en ga ik met de jongens door de stad rijden, gewoon waar we zin in hebben: het park, de straat, het terrein of wat dan ook. Ik ben best sociaal ingesteld, dus 's avonds zijn er vaak mensen bij mij thuis om te barbecuen, samen pizza te eten, of wat dan ook. Straks ga ik misschien ergens een biertje drinken of gewoon thuis chillen, hoewel ik in het weekend ook weleens tot in de vroege uurtjes in de club aan het feesten ben… Ik geniet van mijn leven en wil niets missen.

Dat is een typische dag in Athene, plezier maken en actief blijven.

Je bent behoorlijk veelzijdig als het gaat om BMX, van park en dirtspringen tot street en nog veel meer – is er één onderdeel van BMX dat je het leukst vindt?

Ik denk een combinatie van alles. Ik combineer graag alle verschillende disciplines van BMX in één, bijvoorbeeld park-tricks op straat, of andersom Of ik bedenk iets nieuws en laat er een coole clip van maken die anders is, en mensen enthousiast maakt.

Je staat bekend om je full loops. Hoe is die passie voor full loops ontstaan?

Grappig verhaal. Toen de coronacrisis toesloeg en ik naast mijn huis een complete achtertuinopstelling wilde bouwen, het is nogal een klein terrein dat niet echt vlak is, maar behoorlijk oneffen. En er was een klein hoekje waarvan we niet wisten wat we ermee moesten.
Ik herinner me dat ik naar Swampfest in de VS keek en dat ze daar een open circuit hadden, dus een vriend en ik dachten erover om er daar ook een aan te leggen. Zo is het allemaal begonnen; omdat ik het geluk had er een in mijn achtertuin te hebben, werd ik er behoorlijk goed in, dat was een heerlijk gevoel. Ik reed wat loops in een Vans-wedstrijd en daar kreeg ik waarschijnlijk de bijnaam "Full loop guy".

Een paar jaar later werd er in Frankrijk een wedstrijd gehouden waarbij ze een grote fullpipe in een skatepark hadden aangelegd. De bouwers van het park dachten dat niemand die fullpipe ooit zou kunnen doen, dus het uitgangspunt van de wedstrijd was: wie durft het aan? Een vriend uit Frankrijk belde me en zei: je moet dit komen proberen. Het was best grappig: mensen hadden op mij gewed, ik kwam naar het park en een half uur later had ik de loop al gedaan. Het echt grappige was, dat de wedstrijd op zondag was en ik had hem de vrijdag ervoor al gedaan. We moesten het twee dagen geheim houden, en ik heb hem waarschijnlijk zo’n twintig keer gedaan voordat de wedstrijd begon – maar ik moest het echt stil houden. Toen de wedstrijd begon, had ik gezworen niets te zeggen, ze zeiden dat ik net moest doen alsof ik hem zelfs nog nooit geprobeerd had.
Gek genoeg won ik de wedstrijd. Sindsdien ben ik dan de "loop guy" en vanaf toen wil de ik de grootste ter wereld proberen.

Vertel je ons wat meer over je e wereldrecord full loop?

Nou, een Red Bull-rijder probeerde precies dezelfde loop en dat mislukte, wat tot veel discussie leidde over de vraag of het wel of niet haalbaar was, dus ik wilde het heel graag eens proberen.
Ik had het idee dat ik het kon, dus ben ik er gewoon heen gegaan en heb ik het gedaan…

Hoe pak je zoiets aan?

Het is een kwestie van mentaliteit, die instelling van „Ik ben degene die het gaat doen“, dus je kunt dan eigenlijk ook niet meer terug. Je moet gewoon wel. Gelukkig hadden we daar een airbag, zodat ik daarop kon trainen: snelheid, lijnvoering, afzetten enzovoort, maar ik raakte helemaal in paniek toen de airbag weg werd gehaald, want dat is het moment waarop de paniek kan toeslaan en je het gewoon opgeeft. Ik liet me door een auto slepen om snelheid te maken en vlak voordat ik startte, vroeg ik mijn vriend die reed om wat goede muziek op te zetten, en hij zette dit nummer keihard aan, wat me helemaal opzweepte.

Eigenlijk deed ik het tijdens de proefrit per ongeluk: ik reed de full pipe uit en ontweek de airbag bij de uitgang, dus ik wist bij de volgende run: dit ging lukken. "Haal de airbag weg, ik ga het nu meteen doen". Ook als ik er nu aan terugdenk, gaat mijn hart weer sneller kloppen.

Wat is het verschil tussen zelfvertrouwen hebben en roekeloos zijn bij BMX?

Ik zou eigenlijk zeggen: roekeloos zijn geeft zelfvertrouwen. Je crasht omdat je roekeloos bent, en hoe vaker je crasht, hoe meer ervaring je opdoet en hoe meer zelfvertrouwen je krijgt. Het is allemaal met elkaar verbonden. Het is beter om roekeloos te zijn zonder op te geven.

Je hebt BMX uit het park en zelfs van de straat gehaald en meer in de architectuur geïntegreerd – zie je BMX meer als kunst dan als een prestatiesport?

Ja zeker, ik zie BMX meer als een kunst dan als een sport. Sinds ik door het BMX-virus ben besmet, bekijk ik de wereld met andere ogen; overal zie ik spots om te rijden, en ik vind dat echt kunst. Ik kan een trap niet gewoon als een trap zien; ik wil erop rijden. Normale mensen zien een richel en gaan erop zitten, ik wil erop grinden.

Je skate ook, hoe is die overgang met BMX?

Ik denk dat BMX en skaten veel overeenkomsten hebben als het gaat om tricks en bewegingen; we gebruiken dezelfde hellingen en dezelfde spots. Tegenovergestelde kanten, normale kanten.
Ik vind skateboarden leuk; toen ik klein was speelde ik veel Tony Hawk en ik was al bezig met skaten voordat ik met BMX begon. Vaak rijd ik op een skateboard als warming-up voor BMX. Ik koester een diepe waardering voor alle boardsporten; wie rijdt en er vol voor gaat, heeft mijn respect.

Hoe zou je zeggen dat je rijstijl zich met de jaren heeft ontwikkeld?

Ik vind het vreselijk om over mijn eigen fietsprestaties te praten, dus ik weet echt niet hoe ik die vraag moet beantwoorden. Maar oké, ik probeer gewoon te rijden, maar dan over het algemeen wat geconcentreerder, met meer consistentie in mijn tricks en wat meer ontspannen op de fiets. Ik probeer er niet meer zo als een bad guy uit te zien als vroeger...

En buiten het rijden? Waar loop je warm voor? Wat zijn jouw interesses?

Oh ja. Het liefst rijd ik de hele tijd op mijn motoren; ik heb een Harley en ik vind het heerlijk om daarmee door de stad te rijden of er tochtjes mee te maken. Ik ben dol op crossmotoren en pitbikes. Ik houd ook van koken, zelf pizza's maken en vlees grillen. Verder hou ik van tekenen, en skydiven, dat is een nieuwe passie van me. Ik doe ook veel aan gymnastiek, klifduiken en trampoline springen – ik heb net een nieuwe trampoline gekocht waar ik ontzettend blij mee ben; dat was een jongensdroom van mij. Ik hou gewoon van extreme sporten, dat is het hem.

Wie bewonder je bij BMX?

Bij BMX is mijn grootste idool Pat Casey. Ik had het gelukt hem te hebben ontmoet en dat we vrienden zijn geworden voordat hij overleed.

En buiten de BMX?

Brendon Semenuk is ook een rolmodel voor me, hij is een mountainbiker. Axel Hodges, de motorcrosser, is ook een grote inspiratiebron voor mij, een van mijn favoriete gasten en een goede vriend van mij. Ik vind het geweldig om Greyson Fletcher te zien skaten en Arthur Longo te zien snowboarden.

Hoe beschrijf je de vibes binnen het Vans BMX-team?

Ik heb altijd al een gezellig familiegevoel gevoeld. Het is één familie, een intieme cirkel.
Eén vibe. De sfeer is altijd geweldig, zowel binnen als buiten de BMX-wereld – we zijn één grote familie

Heb je nog iets aan te vullen? Een boodschap voor het internet? Een boodschap voor je vroegere ik?

Ik vind het geweldig om hier te zijn en ik ben ontzettend blij dat ik nooit heb opgegeven. Ik heb het geluk dat ik mijn hart kan volgen, mensen kan ontmoeten, plezier kan maken, mijn passie kan delen en van het leven kan genieten.

Volg je dromen en stop nooit.