Achter de schermen bij de nieuwste Vans-campagne met Ben, Dom & Cecilia. 

@benasaleks, @motelcecil, @dominykas_babikas

Muziek en skateboarden hebben veel met elkaar gemeen. Bij allebei draait het om community, individualiteit en je eigen weg volgen. En in beide werelden zijn regels er niet altijd om je aan te houden.

In de afgelopen 15 jaar heeft Ben BA uitgebouwd van een project dat begon in zijn slaapkamer tot een gevestigde naam in de Litouwse alternatieve muziekscene. Dom sloot zich aan als drummer, na zijn tijd met rock en heavy metal. Cecilia groeide in Milaan op met een DIY-scene die nauw verbonden is met de skatecultuur. Inmiddels bouwt ze aan een onafhankelijke creatieve wereld waarin muziek en beeld samenkomen.

We spraken de drie artiesten over hun roots, de scenes die hen hebben gevormd en hoe ze trouw blijven aan zichzelf zonder achter trends aan te lopen. Dat alles tussen het water door en met de camera’s op hen gericht.
 

Om bij het begin te beginnen: wie zijn jullie, waar komen jullie vandaan en wat doen jullie?

Cecilia: Ik ben 23, geboren en opgegroeid in Milaan. Ik maak video’s en muziek. Ik hou ervan om collages te maken, verschillende dingen samen te brengen, te experimenteren en dingen zelf te doen. Die DIY-mentaliteit hoort echt bij hoe ik naar de wereld kijk.

Dom: Ik ben Dominykas Babikas en kom uit Vilnius, Litouwen. Ik ben de drummer van BA, de band waarin ik met Ben speel. Ik drum al sinds de vijfde klas. Ik heb drumles gestudeerd, in Londen gewoond en ongeveer tussen mijn 18e en 25e als sessiedrummer gewerkt. Tegenwoordig is mijn muzikale identiteit vooral verbonden met BA. Ik ben blij dat ik me volledig op de band kan richten en af en toe nog met andere bands of projecten kan spelen. Ik vind het ook heel leuk om ideeën aan te dragen voor het schrijven van nummers. Dat is waarschijnlijk mijn favoriete onderdeel.

Ben: Ik ben Benas en kom uit Vilnius, Litouwen. Ik ben BA 15 jaar geleden als soloproject begonnen. Inmiddels zijn we met z’n vijven en komt ons vijftienjarig jubileum eraan. Ik heb ook bij de radio en televisie gewerkt, maar de afgelopen 15 jaar heeft muziek altijd centraal gestaan in mijn leven.

Hoe begon jullie muzikale reis?

Cecilia: Ik begon met het schrijven van wat maffe songteksten en gedichten, geïnspireerd door GG Allin en de Italiaanse band Skiantos. Daarna pakte ik de gitaar op en begon ik met vrienden in de studio op te nemen. Voor mij draait muziek altijd om vriendschap en een manier om mezelf uit te drukken.

Dom: Mijn ouders namen me mee naar een rockconcert in Vilnius toen ik in de vijfde klas zat. Ik zag de drummer op het podium en dacht: dat wil ik ook doen. Ik begon met drumlessen en richtte op mijn veertiende mijn eerste band op. We waren met z’n drieën en speelden grunge en indie rock. We brachten albums uit en speelden live. Ben volgde ons toen al: hij was fan en had me opgemerkt.

Ben: Mijn zus en ik kregen gitaarles, maar dat hield niet lang stand. Mijn leraar kende iemand die in een muziekwinkel werkte, waardoor ik een goedkope elektrische gitaar kon kopen. Ik stopte met de lessen en begon muziek op te nemen in mijn slaapkamer en online te zetten. Ik vond het ook leuk om dingen te filmen en tijd door te brengen met oudere muzikanten.

Toen ik BA begon, wilde ik nummers in het Litouws schrijven. Na de opkomst van de Litouwse rockscene in de jaren 80 en 90 schakelden veel jongeren over op Engelstalige muziek. In die tijd was zingen in het Litouws niet bepaald cool. Ik wilde alternatieve muziek maken in mijn eigen taal. Inmiddels is dat veel normaler en zelfs populair geworden.

Hoe heeft de muziekscene in jullie woonplaatsen de muziek die jullie maken beïnvloed?

Ben: Lange tijd werd het niet echt als cool gezien om in het Litouws te schrijven binnen de alternatieve scene. In die context kon de taal zelfs een beetje belachelijk klinken. Maar dat is veranderd. Jongeren hebben nu meer aandacht voor lokale artiesten en zien dat er in Litouwen geweldige muziek wordt gemaakt.

Dom: De scene is enorm veranderd. Vroeger was zingen in het Litouws ongebruikelijk, maar nu zijn we er trots op. Met BA hadden we soms het gevoel dat we vooropliepen in de indiescene, maar inmiddels zijn er zoveel getalenteerde muzikanten en producers in Litouwen. We zoeken ook samenwerkingen buiten de band. Daar mogen we echt trots op zijn.

Cecilia: Ik ben niet heel nauw verbonden met de Italiaanse muziekscene. Ik schrijf in het Engels omdat ik mezelf daarin directer kan uitdrukken. Ik werk nog maar relatief kort met de muziekindustrie en ben nog aan het ontdekken waar ik thuishoor. Wel voel ik me tegenwoordig veel meer verbonden met de jonge creatieve scene.
 

Hoe gaan jullie om met de druk om steeds nieuwe dingen te creëren en jezelf te blijven ontwikkelen?

Cecilia: Op dit moment voel ik nog niet echt druk. Ik sta nog aan het begin en songwriting gaat vanzelf. Ik heb allerlei kleine nummers liggen. Ik wil vooral met mijn vrienden spelen, optreden en plezier maken. Ik wil niet dat het een bron van stress wordt.

Dom: Ik denk dat je dingen de ruimte moet geven om zich te ontwikkelen. Voor mij is een band klaar wanneer er niets nieuws meer wordt gecreëerd. Als we zouden proberen een nummer of album dat goed heeft gewerkt opnieuw te maken, zou dat pas druk opleveren. Vijf jaar geleden werden we gezien als een rockband. Onze muziek is sindsdien veranderd en we proberen niet opnieuw te maken wat we vroeger deden.

Ben: De druk kwam vooral doordat mensen ons als een rockband zagen en verwachtten dat we steeds dezelfde muziek zouden blijven maken. Sommige mensen houden niet van verandering, maar dat hoort bij het proces. We veranderen als mensen, dus onze muziek verandert mee. Zodra je niet langer het gevoel hebt dat je anderen iets verschuldigd bent, wordt alles makkelijker.

Hoe komen jullie persoonlijke stijl en interesses terug in jullie muziek?

Cecilia: Ik ben opgegroeid in de buurt van Milano Centrale, het grote skateplein in Milaan. Zelf skate ik niet, maar die community heeft veel voor me betekend. Er kwamen mensen van 15 tot 50 jaar en het waren de oudere vrienden die me nieuwe muziek, de undergroundscene en de DIY-mentaliteit lieten ontdekken.

Ben: Skateboarden is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Ongeveer 20 jaar geleden kocht ik mijn eerste paar Vans tijdens een reis naar Polen met mijn vader. Via skatevideo’s ontdekte ik veel muziek. In games als Tony Hawk hoorde je rock, terwijl Need for Speed vol zat met drum-'n-bass. Ook de soundtracks van skatevideo’s waren geweldig. Er is altijd een sterke band geweest tussen skateboarden, muziek en actiesporten.

Dom: Bij mij is het juist andersom: ik skate niet en ga ook niet doen alsof. Maar ik ben gek op die cultuur. Travis Barker was een grote invloed toen ik jonger was. Ik zag hem Vans dragen en allerlei verschillende muziekgenres spelen. Daardoor wilde ik meer zijn dan alleen een drummer en deel uitmaken van verschillende muzikale werelden.

Waar vinden jullie inspiratie? 

Cecilia: Ik haal veel inspiratie uit de riot grrrl-beweging van eind jaren 90 en de DIY-cultuur. Kathleen Hanna, Kim Gordon en ook vrouwelijke schrijvers en dichters hebben veel invloed op me gehad. Ik hou van vrouwen met een sterke stem die hun eigen weg volgen.

Dom: Als ik schrijf, wil ik mijn hoofd leeg houden. Ik luister liever niet vlak voordat ik ga spelen naar muziek, omdat ik niet wil eindigen met het kopiëren van wat ik net heb gehoord. Ik speel liever wat er als eerste in me opkomt en bouw daar vervolgens op voort. Ben is juist voortdurend op zoek naar nieuwe sounds en stuurt ons steeds nummers om te luisteren.

Ben: Hiphop is mijn grootste inspiratiebron. Ik hou ook erg van de triphop uit Bristol, vooral Massive Attack en Portishead, en van Gorillaz. We hebben een deel van ons laatste album in Marokko opgenomen. Daar combineerden we Marokkaanse percussie en traditionele klanken met Litouwse alternatieve muziek en invloeden uit Bristol. Reizen inspireert me enorm. Ik heb anderhalve maand in Marokko doorgebracht en werk nu aan het volgende deel van het album.
 

Hoe was het om al die invloeden samen te brengen in de Vans-campagne?

Ben: Het voelde onwerkelijk. Ik wilde al jaren met Vans werken en draag het merk al zo’n 20 jaar. Toen ik het bericht kreeg, kon ik het nauwelijks geloven. Twee à drie weken later stonden we al op de set. Ik was een beetje zenuwachtig omdat het mijn eerste internationale campagne was, maar het team was geweldig en de spanning verdween al snel.

Cecilia: Voor mij is de link tussen Vans, skateboarden en muziek heel vanzelfsprekend. De uitdaging was om vóór de camera te staan, omdat ik normaal gesproken achter de schermen werk. Op de eerste dag konden we wennen en elkaar beter leren kennen. Op dag twee hadden we al echt een klik met het team.

Dom: Voor mij was het meteen een volmondige ja. De band deed mee aan de shoot, ook al maakt Cecilia geen deel uit van BA. Ben vertelde haar dat ze voor die twee dagen ook bij de band hoorde! We vormden tijdens de shoot een kleine band. Ik vond het leuk dat het project zo speels en authentiek was. Dat de regisseur uit Litouwen kwam, maakte het extra bijzonder. Het enige probleem? Ik moest maat 42,5 dragen, terwijl ik normaal maat 44,5 heb.

Beschrijf de shoot in drie woorden.

Ben: Onwerkelijk. Luid. Nat. Maar de schoenen doen echt wat ze moeten doen: ik stond drie uur in het water en mijn sokken waren nog steeds droog.

Cecilia: Natuurlijk. Uitdagend. Leuk. Ik was een beetje zenuwachtig omdat ik moest doen alsof ik in een band zat, maar zodra we begonnen, voelde alles heel natuurlijk.

Dom: Heet. Intens. Leuk. Midden in de zomer droegen we winterkleding tijdens een studioshoot. Maar de kleding zat lekker en het team was ontzettend gastvrij. Het voelde niet alsof we gewoon een reclame aan het opnemen waren; we hadden het echt naar ons zin.

Nog één laatste vraag: wat betekent muziek maken voor jullie?

Cecilia: Vrijheid. Vriendschap. Een manier om mezelf uit te drukken.

Dom: Iets creëren dat daarvoor nog niet bestond. Dat vind ik het mooiste eraan.

Ben: Alles. Ik doe het al 15 jaar en weet nog steeds niet wat ik liever zou doen.