JECHU CORVALÁN

Er ontstaat een bijzonder zelfvertrouwen als je dingen zelf uitvogelt.

Jechu Corvalán begon op haar elfde met skaten, nadat haar vader ergens op straat een oud skateboard had gevonden en mee naar huis had genomen. Geen tutorials, geen uitgestippelde route en geen algoritme dat haar vertelde wat de volgende stap was. Gewoon een meisje dat met een paar vrienden voor haar huis in Santiago skate, samen leert en elkaar steeds uitdaagt om beter te worden.

Op haar 23e veranderde een vakantie naar Barcelona in een verhuizing. Een compleet nieuwe wereld ging voor haar open, met spots, crews, filmers, magazines, merken en bovenal een grote community van vrouwen die skaten. In Chili was Jechu zelf al begonnen aan het opbouwen van die community. Ze richtte samen met anderen Juntas Mejor SB op, een Instagram-account dat uitgroeide tot evenementen, workshops, vriendschappen en een veel grotere zichtbaarheid voor vrouwen in de Chileense skatescene. Inmiddels woont ze in Barcelona, waar ze lesgeeft, reist, filmt en spots opknapt. Alles gedreven door een enorme werkethiek en een diepe liefde voor skateboarding.

We spraken met Jechu over haar beginjaren in Santiago, Barcelona, Juntas Mejor, vrouwen in skateboarding, de Vans-crew, blessures en waarom een trick niet landen óók vooruitgang betekent…
 

Jechu, kun je jezelf voorstellen? Waar ben je op dit moment?

Ik heet Jechu Corvalán, ik ben 28 jaar en woon in Barcelona, maar oorspronkelijk kom ik uit Santiago de Chile. Ik begon met skaten toen ik elf was. Mijn vader vond ergens op straat een oud skateboard en nam het mee naar huis. Ik begon zelf te leren en daar is het eigenlijk allemaal mee begonnen. Sindsdien ben ik nooit meer gestopt met skaten!

Vertel eens over je beginjaren in Chili.

Toen ik opgroeide in Santiago, probeerde ik allerlei verschillende sporten. Ik vond ze allemaal leuk, maar toen ik eenmaal begon met skaten, wist ik gewoon dat dit was wat ik wilde doen.

In het begin skate ik vlak bij huis, met één of twee vrienden. We leerden allemaal tegelijk, dus niemand was echt beter dan de rest. Skatevideo’s waren moeilijk te vinden en Instagram bestond nog niet. We waren gewoon kinderen die met skateboards bezig waren. We hadden niet echt voorbeelden die ons lieten zien hoe je goed moest skaten. We deden gewoon ons ding.

Toen ik ouder werd, ging ik steeds verder van huis, naar verschillende skateparken en andere steden, en ontmoette ik nieuwe mensen. Ik denk dat ik toen pas echt begon te leren. Ik wist altijd al dat ik iets met skateboarding wilde doen. Ik voelde me goed op een skateboard en volgens mij leer je het meest door te reizen en mensen te ontmoeten. Dat vind ik nog steeds.
 

Hoe zou je jouw ontwikkeling als skater omschrijven?

Het ging eigenlijk heel natuurlijk. Ik begon met skaten met mijn vrienden en ging daarna steeds wat verder van huis. Ik had altijd plezier, maar wist ook dat ik er meer mee wilde doen. Een concreet plan had ik niet echt. In mijn leven is veel min of meer toevallig gebeurd.

Ik wist gewoon dat ik wilde skaten en reizen.
 

Wat bracht je ertoe om van Chili naar Barcelona te verhuizen?

Een vriendin stelde voor om op vakantie naar Barcelona te gaan. Op dat moment was ik al aan het uitzoeken hoe ik iets met skateboarding kon doen en er misschien mijn leven omheen kon bouwen.

Ik wist niet veel over Barcelona. Ik had alleen op Instagram video’s gezien van skaters tegen wie ik opkeek, die daar aan het skaten waren. Toen mijn vriendin zei: ‘Wat als we naar Barcelona gaan?’, dacht ik: waarom niet?

Ik dacht dat ik daar misschien van skateboarding zou kunnen leven, nieuwe mensen zou ontmoeten, op nieuwe plekken zou kunnen skaten en veel zou kunnen leren.

Dus ik kwam hierheen… en ben gebleven.
 

Wat zijn de grootste verschillen tussen de skatescene in Santiago en die in Barcelona?

Hier in Barcelona zijn er meer mogelijkheden. Meer mensen die dingen organiseren, meer magazines, meer filmers en meer fotografen.

Toen ik in Chili woonde, skate ik vooral voor de lol, maar ik wist dat ik er meer mee kon doen. Door hierheen te komen, besefte ik hoe belangrijk het is om je skateboarding te laten zien en platforms te hebben waarop dat kan. Magazines zijn daar een goed voorbeeld van. Ze werken samen met merken en soms kun je dankzij die zichtbaarheid daadwerkelijk betaald werk krijgen van een merk. In Chili was de scene minder professioneel. Voor mij was dat een van de grootste veranderingen: het gevoel dat er meer mogelijkheden waren.
 

Hoe is de scene voor meiden die skaten in Barcelona?

Het is echt bizar als je naar de aantallen kijkt. Er zijn hier ontzettend veel meiden die skaten.

Ik heb over de hele wereld gereisd en overal zie je meiden skaten, maar nergens zoveel als in Barcelona. Dat geeft enorm veel motivatie, denk ik, omdat je omringd bent door andere meiden en elkaar inspireert.

Er hangt ook echt een ondersteunende sfeer tussen de meiden. Tijdens evenementen en skate-dagen moedigt iedereen elkaar aan.

Als je deel uitmaakt van zo’n community, krijg je vanzelf meer zin om te skaten.
 

Geef je hier in Barcelona ook skate-les?

Ik begon met lesgeven in Chili. Daarmee heb ik zelfs mijn eerste reis naar Barcelona betaald.

Ik gaf lessen voor ongeveer € 2 per persoon. Dat was dus supergoedkoop, maar het ging ook om het creëren van een community. Meiden kwamen samen, leerden skaten en maakten nieuwe vrienden.

Ik vind dat heel belangrijk als je begint met skaten. Je hebt mensen om je heen nodig.

Het ging niet alleen om iemand een trick leren. Het ging erom meiden een reden te geven om samen te komen en te skaten.
 

In Chili heb je samen met anderen een eigen collectief opgericht om vrouwen in skateboarding meer zichtbaarheid te geven. Vertel eens over Juntas Mejor SB.

Ook dat was niet echt gepland. Mijn vriendin Bárbara Durán en ik klaagden vaak over het feit dat merken en Instagram-accounts voortdurend video’s van mannen deelden. Tijdens wedstrijden waren er categorieën voor mannen en konden zij geld winnen, terwijl de meiden een Red Bull, een grote fles sap of een T-shirt kregen.

Dat voelde oneerlijk. Op een dag waren we er weer over aan het klagen en dachten we: weet je wat, we moeten gewoon ons eigen Instagram-account beginnen en video’s delen van meiden die in Chili skaten. Dus dat deden we.

Opeens kregen we video’s uit heel Chili. Meiden stuurden ons hun beelden en we beseften dat er veel meer vrouwen aan het skaten waren dan we dachten. Dat was het mooiste eraan: een community opbouwen. We begonnen evenementen te organiseren, contact te leggen met merken, prijzen te regelen en dagen te organiseren waarop iedereen elkaar kon ontmoeten en samen kon skaten.

Het eerste evenement vond plaats op 8 maart, Internationale Vrouwendag. Het was niet echt een wedstrijd. We wilden gewoon dat iedereen samen kon skaten. Daarna gingen we met onze skateboards naar de demonstratie. Er waren ongeveer twintig meiden die door de straten skaten, zongen en met hun boards op de grond sloegen. Het was echt een bijzondere dag.
 

Welke andere collectieven wereldwijd doen volgens jou vergelijkbaar werk en verdienen meer aandacht?

Er zijn er ongetwijfeld veel meer, maar met veel van die collectieven heb ik niet nauw genoeg samengewerkt om er echt iets over te kunnen vertellen. Hier in Barcelona doet Dolores heel mooie dingen. Meiden maken er video’s, houden zich bezig met kunst en fotografie, organiseren workshops en werken aan allerlei skateprojecten.

Dolores was ook belangrijk voor mij, omdat ik via hen meer in contact kwam met merken en teammanagers. Zo kwam Vans mij eigenlijk op het spoor.

Ik heb ook samengewerkt met Vague Skate Mag, Free, Censorship Skateboards en Irregular Skate Mag. Ik heb interviews gedaan, foto’s gemaakt en aan projecten meegewerkt. Dat soort kansen zijn heel belangrijk.

Ik denk dat het enorm veel verschil maakt als je toegang hebt tot zulke platforms.
 

Waar heb je de laatste tijd aan gewerkt?

Helaas ben ik met blessures bezig geweest. Ik ben altijd aan het filmen, maar dit jaar zat het niet echt mee. Eerst mijn schouder, daarna mijn knie — het een na het ander. Ik wilde een video maken met Vanessa en Tanya, de andere meiden van Vans die in Barcelona wonen. We waren daarvoor aan het filmen, maar toen raakten zij ook geblesseerd. Het is dus voorlopig meer een idee dan een concreet plan… Tegelijkertijd ben ik aan het filmen voor Censorship Skateboards.

Voor mij is het vooral belangrijk om te blijven filmen. Zodra je genoeg footage hebt, kun je gaan bedenken wat je ermee wilt maken…
 

Hoe zou je de sfeer binnen het Vans-skateboardteam omschrijven?

Het zijn echt keiharde skaters en ze gaan er allemaal vol voor. Het is waanzinnig om met hen op een spot aan te komen: binnen tien minuten hebben ze die compleet gesloopt.

Ik vind het geweldig om omringd te zijn door mensen die goed kunnen skaten en er helemaal voor gaan. Die energie werkt aanstekelijk. Ik heb nog niet zo vaak de kans gehad om met het hele team op trip te gaan. De meesten heb ik ontmoet tijdens evenementen en tours, maar een paar maanden geleden moest ik een trip afzeggen omdat ik mijn knie had geblesseerd. Daar heb ik nog steeds last van.

Ik kijk er echt naar uit om vaker met hen op reis te gaan en iedereen beter te leren kennen.
 

Wie en wat inspireert je bij het skaten?

Er zijn zoveel meiden tegen wie ik opkijk. Op dit moment vind ik Poe Pinson heel goed — ze is ontzettend creatief — en ook Brianna Gearing. Georgia Martin vind ik ook geweldig. En Fabiana Delfino, Haley Wilson en Victoria Mendoza uit Brazilië… Ik zou nog zoveel namen kunnen noemen. Ik hou van skaters met een eigen stijl die op een creatieve manier met skateboarding omgaan. Dat inspireert me.

En wie inspireert je buiten het skaten?

Mijn moeder en vader.

Ze hebben me gevormd tot wie ik nu ben. Ze hebben me geleerd om consequent te blijven, niet op te geven als je iets echt wilt en positief te blijven. Ze leerden me dat je, wanneer er iets vervelends gebeurt, altijd moet proberen er iets positiefs in te vinden. Ik denk dat skateboarding me precies hetzelfde heeft geleerd. Je geeft niet op.
 

Welke Vans-schoenen draag je het liefst tijdens het skaten?

Ik draag graag de Half Cab en ook de Sk8-Hi. Ik heb altijd van wat grotere schoenen gehouden. Als kind hield ik nooit van smalle schoenen; ik heb liever een model met wat meer volume. De Sk8-Hi beschermt je voeten ook beter, en dat vind ik fijn.

Heb je nog iets toe te voegen?

Je moet beter zijn dan de persoon die je gisteren was. Misschien oefen je vandaag een trick en land je hem niet, maar je bent wel dichterbij dan voorheen. Ook als je hem niet hebt geland, ben je nog steeds dichter bij je doel.

Dat is vooruitgang. Blijf gewoon werken.