Alexey Krasniy

Alexey is een voorbijgaande maar echte original in de Europese scene. Hij komt oorspronkelijk uit Moskou, waar hij begon met skaten. Door een plotselinge verandering in de geopolitieke situatie en onzekerheid verhuisde Alexey naar Barcelona, waar hij nu woont. Alexey is authentiek en straalt dat ook uit. Hij laat zien dat als skateboarden blijft gaan over verder kijken dan de oppervlakte – architectuur, straten, blokken beton – er altijd vrijheid zal zijn, ook in ballingschap. Hij is een skater die verplaatsing als lens gebruikt — hij ontdekt mogelijkheden waar anderen obstakels zien. Zijn recente videopart Limbo is daar het bewijs van, waarin hij zijn vaardigheden op een board combineert met een surrealistische soundtrack uit zijn verleden. We belden Alexey op om te praten over zijn werk vanuit zijn tweede thuisstad Barcelona en om te praten over zijn leven, zijn verhuizingen en het skaten met een plaat in zijn voet…

Kun je ons iets over jezelf vertellen?

Mijn naam is Alexey, ik ben 29 jaar oud en kom uit Moskou, waar ik ben geboren en opgegroeid.

Waar zit je op het moment?

Ik ben nu in Barcelona, Poble-sec, waar ik nu drie jaar woon.

Vertel ons eens wat meer over je skatetraject. Waar is het allemaal begonnen?

Het begon allemaal in Moskou, ik fietste altijd, op een BMX-racefiets. Ik was geen prof, maar ik denk dat ik goed genoeg was om wat materiaal te krijgen. Op een bepaald moment werden het te veel spullen voor de tijd en voor de ruimte die we thuis hadden, en mijn ouders zeiden: “Kom op jongen, dit gaat te ver.” Ik had ook een skateboard en had het gevoel dat ik moest gaan skaten. Ik moet op iets rijden, wat het ook is, ik wil erop rijden. En daarmee is het eigenlijk allemaal begonnen.

En hoe ging het skateboardproces daarna verder?

Er was een jongen in mijn buurt die al heel goed kon skaten, hij had een paar sponsors en zo. Ik zag hem en hij skatete en leerde me wat dingen, de basis eigenlijk. We skateten veel samen. Ik weet nog dat ik op een dag naar huis ging en een gat in mijn schoenen zag, door de grip tape. Op dat moment besefte ik dat ik verkocht was aan skaten – omdat mijn schoenen door het skaten kapot waren gegaan. Rond mijn 14e of 15e jaar begonnen we een beetje meer naar het centrum van Moskou te gaan, waar ik meer skaters ontmoette die mijn vrienden werden en we gingen steeds meer samen skaten in de stad. Ik ging gewoon elke dag skaten, dat was alles wat ik wilde doen – en nog steeds. Ik ontmoette de man die het Vans-programma in Rusland had opgezet. Hij was een soort legende en op een dag zag hij me skaten en nodigde hij me uit om naar het kantoor te komen om wat spullen op te halen. Dus ik ging langs en vanaf dat moment ging het allemaal vanzelf. Ik ging op tournee met de Russische jongens die toen al door Vans werden gesponsord – het was een hecht team. We hadden een skateshop die was geopend door Toyla, destijds van Rassvet, en een paar anderen. Ze namen me ook op in het team, wat ik geweldig vond. Vanaf dat moment hebben we veel gefilmd. Toyla was erg selectief en ik was trots op wat we klaarspeelden. In 2019 ontmoetten het Vans Europe-team en ik Pfanner en de hele crew. Ik was toen bezig met het afronden van mijn studie en aan het einde van de trip nodigden ze me uit naar Parijs te komen... Ik denk dat het vanaf daar het balletje is gaan rollen.

En nu?

In oktober 2022 verhuisde ik naar Barcelona, en dat is nu drie jaar geleden. Het is moeilijk om je hele leven te verplaatsen wanneer je 25 of 26 bent, het was zwaar voor me. Ik wilde nooit weg uit Moskou, maar gelukkig had ik al heel veel vrienden in Barcelona. Van 2019 tot 2022 reisde ik veel met de crews van Vans en Carhartt, dus gelukkig kende ik al wat mensen. Ik twijfelde tussen Barcelona en Berlijn, maar het was herfst en ik dacht: in Berlijn zal het wel koud zijn. Dus besloot ik de winter in Barcelona door te brengen en te kijken hoe het zou gaan... Uiteindelijk ben ik in Barcelona gebleven en ik ben hier heel gelukkig.
 

Beschrijf je lokale scene.

Er zijn echt heel veel expats en een heleboel skaters – heel veel verschillende crews. Je moet je eigen crew vinden om je plekje te vinden en er het meest van te genieten. Het is een grote stad, wat ik fijn vind, en het is er lekker weer. Ik film veel met mijn vriend Dima, wat erg leuk is. We hebben elkaar toevallig ontmoet bij een première en nu filmen en skaten we veel samen.

Hoe ziet jouw gemiddelde dag eruit?

Ik word wakker, meestal best laat, om 10 uur ofzo, want ik ben een nachtbraker. Ik ga pas om 3 of 4 uur 's nachts slapen. Ik neem een koude douche – train wat om mijn lichaam op gang te brengen en ga dan ontbijten. Daarna doe ik wat administratie en ga dan skaten. Misschien wat gitaar spelen. Dat doe ik de laatste tijd graag. Ik kan de hele dag op mijn terras zitten en gitaar spelen.

En hoe gaat het met je Spaans?

Het is werk in uitvoering, ik begrijp meer dan ik kan zeggen, maar het is toch moeilijk om alles te volgen soms – ze praten zo snel. Ik heb wat lessen genomen, maar ik moet er echt harder aan werken. Ik heb de basis onder de knie, maar ik wil diepere gesprekken kunnen voeren.

Weer even terug naar het skaten, wat kun je ons vertellen over je Limbo-part die eerder dit jaar is uitgekomen?

Het heeft ons een jaar gekost om te filmen, over heel Europa met de Vans-crew en nog wat van Barcelona gefilmd door Dima en Jack Thompson. Het was een hele klus, maar ik heb er echt van genoten. Ik heb veel vrienden in Moskou in de kunst- en muziekscene en ik wilde betrokken zijn bij hen en de onafhankelijke musici vanuit huis steunen. Zij stuurden me van alles op. Paul Labadie was verantwoordelijk voor de montage en hij werkt meestal vanuit zijn eigen visie, maar hij vond het helemaal prima om meer samen te werken met mijn tekeningen, muziek en ideeën die ik in gedachten had. Ik wilde echt iets speciaals maken, iets voor mezelf dat ik voor ogen had – ik had Rusland nooit willen verlaten, maar ik moest wel, dus het was heel persoonlijk voor mij – het was een vreemde, surrealistische droom.

Is het muzikaal gezien ook anders dan andere parts? Vertel ons daar eens wat meer over.

Ik ken echt goede mensen in Moskou, goede artiesten, ze hebben op een supergoede muziekschool gezeten en traden altijd op in Moskou. Ik wilde ze er heel graag bij betrekken om iets heel anders te creëren, iets dat mij en mijn persoonlijkheid weerspiegelt. Het is zonder woorden, er is herhaling maar ook vooruitgang – het is ook griezelig, het is niet vrolijk. De muziek zegt veel, ik wil dat mensen er iets bij voelen. Muziek is zo belangrijk voor mij in het leven, het heeft mijn leven vaak gered, het heeft veel vragen voor mij beantwoord die woorden niet konden beantwoorden. Muziek geeft je antwoord via je gevoelens.

Wat kun je ons vertellen over de plaat in je voet?

Ik heb alles gefilmd met een plaat in mijn voet... Ik was op reis met Carhartt in Milaan en op weg terug naar Moskou. Ik had een aansluitende vlucht in Duitsland en de jongens van Vans waren daar, dus besloot ik om een paar dagen in Keulen te blijven om ze te zien. Max Pack kwam naar me toe en vertelde me dat Dusty zijn enkel had gebroken – dat begon al goed. We gingen wat skaten, hadden een paar leuke dagen met elkaar totdat ik uiteindelijk ook mijn enkel brak. Het begon heel hard te regenen, Pfanner bracht me naar het ziekenhuis, waar ik gips kreeg en een spuit om mezelf te injecteren, en zo moest ik naar Moskou vliegen. Het was niet de allerbeste ervaring. Ik kwam aan in Moskou en daar werd ik meteen geopereerd, waarna ik acht maanden lang een plaat kreeg... Toen ben ik begonnen met muziek maken: gitaar, basgitaar en dj'en. Ongeveer zes maanden later heb ik het skaten weer opgepakt en toen zijn we beetje bij beetje begonnen met filmen in Barcelona. Het was een heftige ervaring, eerlijk gezegd een beetje een domper, maar het maakt je sterker.

Wat en wie inspireert jou bij het skateboarden?

Mark Gonzales. Punt. Hij is een grote inspiratie voor me. Ook John Cardiel heeft me enorm geïnspireerd – hij bruist van het leven. Ik heb hem nooit persoonlijk ontmoet, maar je kunt die energie voelen. Eigenlijk inspireert iedereen me die vol leven zit.

En buiten het skaten? Waar loop je warm voor? Wat zijn jouw interesses?

Musici, artiesten en filmmakers – mensen met ideeën. Ik hou van die hele scene. Ik word echt geïnspireerd door iedereen die een ongebruikelijke weg inslaat - het is zoveel moeilijker om je eigen weg te banen dan dezelfde weg te volgen als iedereen. Je staat voor uitdagingen, je moet ze trotseren. Dat is mijn inspiratie.

Hoe beschrijf je de vibe binnen het Vans Skateteam?

We zijn zo'n beetje de band. De band die de wereld over reist en optreedt. Elke trip is onvergetelijk. Er zijn zoveel geweldige skaters en mensen, als we de band bij elkaar brengen, gebeurt er iets magisch... Er vliegen zoveel ideeën rond, dat kweekt creativiteit. Pfanner slaagt er op fantastische wijze in om alles in balans te houden.
 

Favoriete Vans-schoen om in te skaten?

Ik hou van de Authentics. Klassiek zwart en wit.

Heb je nog iets aan te vullen? Een boodschap voor het internet? Een boodschap voor je vroegere ik?

Geloof in jezelf, wat er ook gebeurt. Geloof in je dromen. Waardeer je vrienden.